| Η πίστη και ο φανατισμός |
|
|
|
| Γράφει ο/η Μίμης Βόσσος | ||||||
| 25.11.03 | ||||||
Σελίδα 1 από 4 Για να μπορέσεις να καταλάβεις τα πιο κάτω, πρέπει προηγουμένως να διαβάσεις από το ευαγγέλιο του Ιωάννη κεφ. 9/θ εδάφια 1-38. Είναι η ιστορία ενός δυστυχισμένου ανθρώπου που γεννήθηκε τυφλός. Οι γονείς του ήταν ανίσχυροι να τον βοηθήσουν, κι ο ίδιος ζούσε με την ελεημοσύνη των άλλων ανθρώπων. Oι μαθητές του Ιησού όταν τον είδαν, όχι μόνο δεν μπόρεσαν να τον βοηθήσουν αλλά δημιουργήθηκε μια απορία, που θέλησαν να την ικανοποιήσουν με το έρωτημα που έκαναν στον Ιησού. Αυτός φταίει που γεννήθηκε τυφλός ή οι γονείς του; Ο Ιησούς δεν τους απαντά άμεσα, αλλά τον θεραπεύει.Του δίνει το φως του.Τι έκανε ; Φανέρωσε τη δόξα του Θεού με την ενέργεια του, αλλά ταυτόχρονα τους φανερώνει και τη αδύνατη φύση, του ανθρώπινου αμαρτωλού "εγώ". ΄Ομως δίνει και μια εξήγηση σε κάθε άνθρωπο, ότι ο πόνος, η αρρώστια, η δυστυχία, δεν είναι απαράιτητο να συνδέεται με μια συγκεκριμένη αμαρτία του ανθρώπου. Αλλά δείχνει πολλές φορές τη δόξα του Θεού που σημαίνει τις θαυμαστές ιδιότητες τού χαρακτήρα Του. Ταυτόχρονα και την ανίσχυρη υπερηφάνεια του ανθρώπου να υποστηρίζει, ότι μπορεί να τα κάνει όλα. Απαντόντας στους μαθητές του Ιησούς, αποκαλύπτει ότι ο πόνος, η θλίψη και ο θάνατος, είναι μια γενική κατάσταση, που αγκαλιάζει όλο το ανθρώπινο γένος. Δεν πεθαίνει ο άνθρωπος γιατί φταίνε οι γονείς του ή ο ίδιος, αλλά εξαιτίας της εκλογής του ίδιου όσον αφορά το θέλημα του Θεού που του ζητήθηκε να υπακούσει μέσα στον παράδεισο. Εκεί έκανε μια επιλογή και το αποτέλεσμα υπήρξε να σκοτισθεί το πνεύμα του και η φύση του, η εικόνα του να αλλάξει. Τώρα κάνει το κακό, γιατί αυτή είναι η φύση του. Και το ίδιο κάνει κάθε άνθρωπος, επειδή όλοι μας χαλάσαμε. Είμαστε από τον Αδάμ που παρήκουσε την εντολή του Θεού, αλλά φυσικά κι όλοι μας με τη θέληση μας και με το σκοτισμένο "εγώ" μας κάνουμε εκείνο που είναι αντίθετο στο άγιο χαρακτήρα του Θεού. Δεν πεθαίνουμε λοιπόν γιατί φταίμε εμείς ή γονείς μας, αλλά γιατί αυτό είναι στη φύση μας, στο σκοτισμένο κι αμαρτωλό εγώ μας. Η Γραφή λέει,"ο μισθός της αμαρτίας είναι θάνατος." Ρωμ. 6/ ς 23 ΄Ετσι μέχρι να φτάσουμε στο τέλος της ζωής μας θα αρρωστήσουμε, θα πονέσουμε, ο ένας λίγο κι΄ο άλλος πολύ. Το γιατί και το βαθμό της θλίψης που ο καθένας δοκιμάζει δεν το ξέρουμε, όσα και να λένε οι άνθρωποι. Μερικές φορές η αιτία είναι αυτό που είπε ο Χριστός: "...για να φανερωθούν τα έργα του Θεού." Κι αυτό είναι για το καλό μας. Ο Ιησούς άνοιξε τα μάτια του τυφλού. Και δεν έχει σημασία το τί έκανε. Αλλά γιατί το έκανε. ΄Οχι το τι, αλλά το γιατί, έχει σημασία. |
||||||
| Τελευταία ανανέωση ( 11.03.07 ) | ||||||
| < Προηγ. | Επόμ. > |
|---|
