Πολλές φορές με απασχόλησε η σκέψη, τι απαραίτητο να λέω στους ανθρώπους που συναναστρέφομαι. Τι είναι εκείνο που χρειάζονται, και που θα τους κάνει καλό. Βέβαια, θα πει κάποιος είναι τόσα πολλά ενδιαφέροντα στη ζωή, που μπορεί να συζητήσει.

Kι αυτό είναι ακριβώς το κακό, ότι απασχολούμαστε με τόσα πολλά, όχι όμως σοβαρά, απαραίτητα και ζωτικά αυτής της ζωής, αλλά μιλάμε για όλα τα άλλα, εκτός από εκείνα που μας οφελούν. Διάβασα στις Πράξ. των Αποστόλων κεφ. 2/β 22/40 τα λόγια που είπε ο Απ. Πέτρος στο ακροατήριό του τη μέρα της Πεντηκοστής στα Ιεροσόλυμα και μου έκαναν εντύπωση. Διάβασέ τα και σύ.
΄Εχω ακούσει κήρυκες να κηρύττουν σε εκκλησίες. Τις πιο πολλές φορές κηρύττουν τους εαυτούς των.΄Αλλοι αναλύουν και ερμηνεύουν διάφορα σύμβολα της Γραφής, άλλοι κηρύττουν τη ζωή άλλων αγίων ανθρώπων και οι περισσότεροι διάφορα παραμύθια που γαργαλιζούν το αυτί, ιδιαιτέρως των μικρών παιδιών.

Ο Απ. Πέτρος κηρύττει τον Ιησού Χριστό. Το άγιο Πνεύμα που τον γέμισε παρουσιάζει τον Χριστό μπροστά στα εκπληκτικά πλήθη. Και πρέπει να πούμε πως είναι τόσο σπουδαίο και σοβαρό, όταν προβάλεται μπροστά μας το πρόσωπο και το έργο του Ιησού Χριστού.
Ο Πέτρος όταν μιλούσε στα πλήθη για τον Ιησού, είχε υπ΄όψη του τις αμαρτίες του λαού, που ήταν βυθισμένος στο σκοτάδι. Τα εθνικά και κοινωνικά προβλήματα του λαού, όπως είναι και σήμερα στη κοινωνία μας και είχαν κάνει το λαό να ζει χωρίς τον Θεό. Ο Πέτρος ήξερε ότι ένα και μόνο ένα βασικό ήταν το πρόβλημα των ανθρώπων. Να γνωρίσουν τον Ιησού Χριστό που ήταν ο μοναδικός Σωτήρας τους.
Δεν ξέρω τι σε απασχολεί. Δεν ξέρω ποια είναι τα δικά σου προβλήματα, ποιές είναι οι ασχολίες σου κι οι στόχοι στη ζωή σου. Σίγουρα, είναι πολλά εκείνα που σου λείπουν, εκείνα που επιδιώκεις. Ξέρω όμως και θα συμφωνήσεις μαζί μου ότι έχεις ανάγκη και συ τον Ιησού Χριστό, έστω κι αν δεν το συνειδοτοποιείς μέσα σου.