Κάποιο ισπανικό ατμόπλοιο, που μετέφερε χίλιους πεντακόσιους μετανάστες, εξόκειλε, πριν από πολλά χρόνια, σε κάποιο ακατοίκητο νησί του Ειρηνικού Ωκεανού. Καμιά ελπίδα να φύγουν οι ναυαγοί από εκεί δεν υπήρχε, εξ αιτίας της σοβαρής βλάβης του σκάφους. Ευτυχώς, οι ναυαγοί είχαν μαζί τους αρκετά αποθέματα τροφών. Γύρω τους απλωνόταν ο απέραντος ωκεανός, αλλά μέσα στο πλοίο είχαν αφθονία σπόρων (σιτάρι, φασόλια, ρεβίθια, κουκιά, πατάτες), το έδαφος του νησιού ήταν ευφορότατο, το κλίμα θαυμάσιο με δυνατό ήλιο, ώστε δεν διέτρεχαν κανένα κίνδυνο να πεθάνουν απ’ την πείνα.

Πριν ακόμα καταστρώσουν τα σχέδιά τους, μια ομάδα απ’ αυτούς, που προχώρησε για να εξερευνήσει το νησί, ανακάλυψε ένα χρυσωρυχείο. Αμέσως, όλοι άρχισαν να τρέχουν προς εκείνο το μέρος. Αρχίζουν να δουλεύουν, να σκάβουν, να καθαρίζουν για μέρες και μήνες. Οι ποσότητες του χρυσού, που μάζεψαν, ήταν πάρα πολύ μεγάλες, αλλά πέρασε η άνοιξη χωρίς να οργώσουν κανένα χωράφι, χωρίς να σπείρουν ούτε ένα σπόρο. Έρχεται το καλοκαίρι και ο πλούτος τους αυξάνει, για να γίνει σωροί χρυσού, αλλά τα αποθέματα των τροφών συνέχεια ελαττώνονται. Τελικά, το φθινόπωρο, ξυπνούν απ’ τη νάρκη τους. Αναγνωρίζουν, ότι οι σωροί του χρυσού δεν έχουν καμιά αξία. Η πείνα αρχίζει να τους μαστίζει. Τρέχουν αμέσως τότε στα δάση, κόβουν δέντρα, βγάζουν τις ρίζες τους, οργώνουν και σπέρνουν. Αλλά, δυστυχώς, είναι πια αργά. Ήρθε ο χειμώνας και ο σπόρος σαπίζει στο έδαφος, χωρίς να βλαστάνει. Οι άνθρωποι, μετά από ένα μήνα, είχαν καταντήσει σαν σκελετοί από την πείνα και το δυνατό ψύχος του χειμώνα τους έριξε όλους κάτω νεκρούς, ανάμεσα στους θησαυρούς τους.

 Αγαπητέ αναγνώστη! Ο πλανήτης πάνω στον οποίο ζεις, αυτή εδώ κάτω η γη, μοιάζει με το μικρό νησί του διηγήματός μας και ο ωκεανός αναπαριστά την Αιωνιότητα. Στις ακτές αυτού του νησιού, δεν σε αποβίβασε κάποια ατυχής σύμπτωση, αλλά η αγαθότητα και η αγάπη του Θεού. Είσαι προϊόν της αγάπης του Θεού, με ύψιστο προορισμό. Αυτό διακήρυξε ο Θεός, όταν αποφάσισε να δημιουργήσει τον άνθρωπο, λέγοντας: «Ας κάνουμε άνθρωπο σύμφωνα με τη δική μας εικόνα, σύμφωνα με την δική μας ομοίωση» (Γεν. 1/26). Πώς, λοιπόν, ζεις εσύ στον προσωρινό αυτό κόσμο;  Πού έχεις δώσει την καρδιά σου; Μένεις συνδεμένος με τον Θεό σου μέσω του Χριστού ή έχεις πέσει στο απατηλό χρυσωρυχείο αυτού του κόσμου, αμελώντας τα σπουδαία και σοβαρά, σαν τους μετανάστες του διηγήματός μας;