Ενας από τους πετυχημένους Δημάρχους που πέρασαν από την Ν. Υόρκη υπήρξε ο Λαγκουάρδια. Μάλιστα με το όνομά του ονόμασαν και το αεροδρόμιο της πόλης. Πριν να εκλεγεί Δήμαρχος υπήρξε Δικαστής.
Μια μέρα στο Δικαστήριο τού έφεραν ένα γέρο ρακένδυτο με την κατηγορία ότι είχε κλέψει ένα καρβέλι ψωμί από ένα αρτοποιείο. Απολογούμενος ο φτωχός γέρος είπε: «Κύριε Πρόεδρε δεν μπορούσα να κάνω διαφορετικά. Η οικογένειά μου πεινούσε». Ο Δικαστής αν και τον λυπήθηκε του είπε: «Δεν μπορώ να κάνω τίποτα άλλο από το να σε τιμωρήσω. Ο νόμος δεν κάνει εξαιρέσεις. Όποιος κλέβει άσχετα γιατί, πρέπει να τιμωρηθεί. Πρέπει να σε τιμωρήσω. Σε καταδικάζω λοιπόν σε 10 δολάρια πρόστιμο».
Μόλις είπε αυτό ο Δικαστής έβαλε το χέρι στη τσέπη του και βγάζοντας ένα χαρτονόμισμα 10 δολαρίων του είπε: «Να τα 10 δολάρια για να πληρώσεις το πρόστιμο σου. Πληρώνω εγώ το πρόστιμο σου».

Δεν σταμάτησε όμως εκεί ο Δικαστής. Στρέφεται στο ακροατήριο και λέει: «Θα επιβάλω πρόστιμο και σ΄ όλους εσάς που βρίσκεστε εδώ. Ο καθένας σας θα πληρώσει μισό δολάριο, γιατί ζείτε σε μια κοινωνία στην οποία ένας άνθρωπος για να ζήσει αναγκάζεται να κλέψει ένα καρβέλι ψωμί. και είπε στον εισαγγελέα να μαζέψει το πρόστιμο και να τα δώσει στο φτωχό πεινασμένο γέρο».
Τέτοια είναι η κοινωνία που ζούμε. Είμαστε έτοιμοι να καταδικάσουμε τον κλέφτη. Αλλά μήπως δεν φταιμε εμείς για το κατάντημά του; Πρέπει πρώτα να τιμωρήσουμε τους εαυτούς μας

Υποστηρίζουμε ότι είμαστε χριστιανοί. Υπερηφανευόμαστε για το υψηλό κοινωνικό επίπεδο που ζούμε. Βλέπουμε τον γύρω κόσμο που ζει μέσα στην αμαρτία, την κακομοιριά και τον καταδικάζουμε. Που να βοηθήσουμε τον κόσμο. Φτιάχνουμε το χιτώνα της δικαιοσύνης μας με σκοπό να προστατευθεί η αγιότητά μας. Αλλά εάν ο κόσμος, η πόλη που ζούμε η γειτονιά μας, εξακολουθεί να ζει στην αθλιότητα, φταίμε εμείς σ΄ ένα πολύ μεγάλο μέρος. Τι κάναμε για την καλυτέρευση του; Τι θυσιάσαμε για να κηρυχθεί το ευαγγέλιο που θα τον αλλάξει;
Στο Ευαγγέλιο διαβάζουμε για ένα άνθρωπο που τον έλεγαν Ζακχαίο. Στη ζωή του είχε τάξει σκοπό να πλουτίσει, χρησιμοποιώντας ό,τιδήποτε θεμιτό ή αθέμιτο. Αντιπροσωπευτικός χαρακτήρας των ανθρώπων κάθε εποχής. Να πλουτίσω εγώ κι ας πεθάνουν οι άλλοι. Εκείνος κλέβει και επειδή είναι έξυπνος και έχει μέσα δεν πάει στην φυλακή. Μη νομίσετε πως κλέφτες είναι εκείνοι που βρίσκονται στην φυλακή. Εκείνοι απλώς δεν πιάστηκαν. Οι άλλοι κλέβουν αλλά καταφέρνουν να μένουν ελεύθεροι. Στην τελευταία αυτή κατηγορία ανήκε ο Ζακχαίος. Ηταν ελεύθερος κλέφτης. Τελώνης. Μάζευε φόρους. Πλούτισε. Πώς; Καλή ώρα όπως πλουτίζουν σήμερα. Πήγαινε σε πολίτες που χρωστούσανε πολλά στην εφορία. Εύκολα εύρισκε τρόπο να γλιτώσει λεφτά για τον οφειλέτη με το αζημίωτο για τον εαυτόν του. Ας πάρει η εφορία λιγότερα, εφόσον βγει κάτι και για μένα σκεφτόταν πάντοτε.
Μιλάω μόνο για τον Ζακχαίο; Ασφαλώς όχι, αλλά και για άλλους, όταν λένε στον υπάλληλο τους: «Μη τα περάσεις όλα στα βιβλία». Και σου δίνει μία απόδειξη σ΄ ένα κομμάτι χαρτί χωρίς διπλότυπο. Είναι κι΄ αυτός κλέφτης αλλά θεωρείται σαν ευυπόληπτος πολίτης της κοινωνίας μας. Αυτός, ίσως να ανήκει σε κάποια ενορία και μέλος κάποιας εκκλησίας.