Σε βεβαιώνω, ότι δεν μου είπε η Μαμά να σου γράψω το γράμμα αυτό. ΄Οχι,  Μπαμπά δεν το έκανε, ούτε άλλωστε ξέρει ότι σου γράφω. Θα ήθελα απλώς να σου πω τις σκέψεις που κάνω για όλα αυτά που μας βρήκαν.
Μπαμπά, φαντάζομαι την οικογένεια μας σαν ένα αυτοκίνητο, ένα καλό και όμορφο αυτοκίνητο με το οποίο όλοι εμείς μαζί ταξιδεύαμε. Εξωτε ρικά ήταν ωραίο αυτοκίνητο χωρίς σκουριές και γρατζουνιές. Μέσα είχε ένα σωρό ωραία πράγματα. Αλλά με το καιρό παρουσιάστηκαν προβλή ματα, ο κινητήρας του σβήνει, πολλές φορές οι ρόδες ταλαντεύονται, τα κα θίσματα έχουν σχιστεί. Είναι δύσκολο να το οδηγεί κανείς. Η οδήγησή του είναι προβληματική.

Αλλά ξέρεις κάτι Μπαμπά, είναι ακόμα ένα καλό αυτοκίνητο, ή τουλάχιστον θα μπορούσε να είναι Με κάποιες επισκευές θα μπορούσε για αρκετά ακόμα χρόνια να μας πηγαίνει. Ο αδελφός μου κι΄ εγώ καθόμασταν στο πίσω κάθισμα και εσύ με την Μαμά μπροστά, την είχες κοντά σου. Αισθανόμαστε όλοι τόσο όμορφα, τόσο σίγουρα όταν εσύ κρατούσες το τιμόνι και η Μαμά ήταν δίπλα σου. Αλλά το τελευταίο μήνα, από τότε που μας άφησες έπρεπε η Μαμά να κάθεται στο τιμόνι. Ηταν μια νύχτα, βροχερή, και σαν κάποιο αυτοκίνητο να ερχότανε από την απέναντι μεριά του δρόμου κατευθείαν επάνω μας . Η Μαμά προσπάθησε να αποφύγει την σύγκρουση, όμως το άλλο αυτοκίνητο έπεσε με ταχύτητα επάνω στο δικό μας. Ηταν ένα φοβερό ατύχημα. Το τρομερό όμως Μπαμπά, ξέρεις ποιο είναι; Το αυτοκίνητο που έπεσε επάνω μας το οδηγούσες εσύ! Και δίπλα σου καθόταν εκείνη η άλλη γυναίκα. Ηταν πραγματικά μια τρομερή σύγκρουση. Και τραυματιστήκαμε όλοι μας, και μάλιστα τόσο βαριά !

Τι κάνεις εσύ Μπαμπά ; Δεν μαθαίνουμε νέα σου τραυματίστηκες και εσύ όπως εμείς ; Μήπως χρειάζεσαι βοήθεια Μπαμπά ; Την νύχτα που έφυγες δεν ήξερα αν θα μπορέσουμε να το αντέξουμε. Η Μαμά δεν μπορεί να συνέλθει. Ο αδελφός μου έχασε τον εαυτόν του. Δεν θέλει να μιλάει με κανένα, εγώ προσωπικά είχα τέτοιους πόνους που ούτε ο αδελφός μου ούτε η Μαμά μπορούσαν να με βοηθήσουν. Ο Γιατρός είπε ότι χρειάζομαι ειδική θεραπεία για να συνέλθω. Αλλά Μπαμπά εγώ αντί για θεραπεία προτιμώ τη δική σου βοήθεια. Ο πόνος που δημιούργησε η αναχώρηση σου είναι ανυπόφορος.

Μπαμπά μας λείπεις τόσο πολύ. Κάθε μέρα περιμένουμε μήπως απο φασίσεις να γυρίσεις. Αλλά κάθε μέρα παραμένεις μακριά μας. Μπαμπά φοβάσαι ότι όλα τελείωσαν, αλλά η καρδιά μου θα έσπαζε από χαρά αν κάποια μέρα άνοιγα τα μάτια μου και σε έβλεπα να μπαίνεις στο δωμάτιο μου. Τα βράδια συζητάμε για σένα και ευχόμαστε να ήσουνα κοντά μας!
Είσαι καλά Μπαμπά ; ΄Η έχεις και συ πόνους από αυτό το ατύχημα; Μας χρειάζεσαι, όπως εμείς σε χρειαζόμαστε;  Σε περίπτωση που θα μας χρειαστείς, είμαστε έτοιμοι να σε βοηθήσουμε. Και μην ξεχνάς, ότι πολύ σε αγαπούμε Μπαμπά.