Σταμάτησε. Αλλά δεν είχε έρθει το τέλος. Με φωνή που έσβηνε είπε:- Φυλάξτε αυτό το βιβλίο. Αυτό με οδήγησε στον Χριστόν. Και θα οδηγήσει και σας. τα χείλη κινήθηκαν . Η φωνή έσβησε. Σε λίγα λεπτά παρέδωκε το πνεύμα στο Σωτήρα του και Κύριό του, Ιησού. Ο νεαρός αξιωματικός έκλεισε τα μάτια του νεκρού συνομιλητή του. Και για λίγα λεπτά βάλθηκε να κοιτάζει εκείνο το ταλαιπωρημένο πρόσωπο με τη διάχυτη γαλήνη και την υπερκόσμια ερήνη απλωμένη στα χαρακτηριστικά  του.
Είχε καταλάβει. Πέρασε μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα από τη φάση της κατανόησης τού μηνύματος στην αναγνώριση της άθλιας κατάστασής του. Και ειλικρινά μετανόησε. Ντράπηκε. Μα τούτη τη φορά, για τον εαυτόν του. Πήρε το ευαγγέλιο. Κι΄ έτρεξε να προλάβει το λόχο του.
Αν δεν σκοτωθώ θα γνωρίσω και εγώ αυτή την ειρήνη! Το ίδιο σωτηριακό Αίμα του Σταυρού του Χριστού, που είχε συγχωρήσει και σώσει τον στρατιώτη, τώρα σώζει και τον αξιωματικό της διήγησής μας.

Στο στρατιωτικό νεκροταφείο, κοντά στο πεδίο της μάχης, ανάμεσα στους άλλους τάφους, κι ένας που στο ξύλινο σταυρό του, είχε γραφεί το όνομα του νεκρού στρατιώτη και το τάγμα του.
Ο φύλακας του στρατιωτικού νεκροταφείου, διηγόταν πως ένας κάποιος ανώτερος αξιωμα τικός, για χρόνια, ερχόταν και περιποιόταν ο ίδιος τούτο το τάφο. - ΄Ισως νά ναι παιδί του, σκέφθηκε ο φύλακας.
Μια μέρα ο ανώτερος αυτός αξιωματικός, έδωσε χρήματα και παρεκάλεσε το φύλακα, να σκαλίσουν πάνω στη ταφόπετρα: "Ζωή, σου γύρεψε και του ΄δωκες μακρότητα ημερών σε αιώνα αιώνος"  Ψαλμός κα 4

΄Εχεις εσύ αυτή την ειρήνη ;