Δεκατρία χιλιόμετρα ήτανε η απόσταση που χώριζε το σπίτι μιας  χήρας από το πέρασμα του βουνού στην Ελβετία. Κανένα άλλο σπίτι δεν βρισκότανε ανάμεσα στο σπίτι της και στο πέρασμα αυτό του βουνού. Η χήρα αυτή είχε να κάνει λοιπόν αρκετό ταξίδι μαζί με το μικρό της παιδί που ήταν μόλις δύο χρονών.

Το πρωϊ καθώς ξεκινούσε ο καιρός ήτανε πολύ καλός. Προς το μεσημέρι όμως άλλαξε προς το βορρά, ο ουρανός μαύρισε και έγινε απειλητικός. Πάρα πολλά σύνεφφα  κύκλωσαν τις κορυφές του βουνού και μετά από λίγο ο άνεμος άρχισε να σφυρίζει δυνατά  ανάμεσα στους βράχους. Η βροχή άρχισε να πέφτει. Μετά όμως από λόγο αντικατέστησε τη βροχή το χιόνι που άρχισε να πέφτει σε χον τρές νιφάδες. Κουρασμένη, βρεγμένη και τρέμοντας από τό κρύο η χήρα έφτασε με το παιδί της στην είσοδο του βουνού.

Πολλές φορές με απασχόλησε η σκέψη, τι απαραίτητο να λέω στους ανθρώπους που συναναστρέφομαι. Τι είναι εκείνο που χρειάζονται, και που θα τους κάνει καλό. Βέβαια, θα πει κάποιος είναι τόσα πολλά ενδιαφέροντα στη ζωή, που μπορεί να συζητήσει.

Kι αυτό είναι ακριβώς το κακό, ότι απασχολούμαστε με τόσα πολλά, όχι όμως σοβαρά, απαραίτητα και ζωτικά αυτής της ζωής, αλλά μιλάμε για όλα τα άλλα, εκτός από εκείνα που μας οφελούν.

"Είμαστε μέσα στη τηλεόραση και όχι απέναντι της... το τηλεχειριστήριο δεν το κρατάμε εμείς, δεν το ελέγχουν τα χέρια και το μυαλό μας... το κρατάει το ίδιο το καθηλωτικό κουτί, ο μέγας πολτοποιός, δηλαδή το σύστημα παραγωγής και διακίνησης εικόνων, κοσμοειδώλων, απόψεων, αισθημάτων.
Κατά συνέπεια, είναι τουλάχιστον αφελές να διακηρύσσεται πως η λύση του δράματος είναι απλούστατα, ισοδύναμη με το πάτημα ενός κουμπιού.
Παντελής Μπουκάλας "Η Καθημερινή 2.2.99 1η σeλίδα"
Ολα τα παραπάνω, μαζί με το τίτλο, είναι λόγια του δημοσιογράφου ΠΑΝΤΕΛΗ ΜΠΟΥΚΑΛΑ από την πρώτη σελίδα της Καθημερινής στις 2/2/99 και από το άρθρο με το τίτλο "O μέγας πολτοποιός"